Birodh's Blog

Just another Board of feeling and thoughts….

उत्तर आधुनिक बन्न नसकेको मेरो कथा( A story that could not be Post modern)

Posted by Birodh on January 12, 2010

अनिका : “हाई”
Me: “सरि, एस्क्विज मि, मे आइ नो यु”
अनिका : “ये सेयोर .. आम अनिका ..
बट, आम सरी ..इत्स मिस्टेक ..”
Me : “इट्स ओ के ..”
बार्तालाप सुरु भैसकेको थियो तर अब रोकियो एकछिन लाई । उता बाट पनि केहि आएन मैले पनि केहि पठाएन । केहि बेर सुन्यता छायो अनि मैले लेखे
“इट्स ओक वि क्यान टक न …”
अनि जवाफ आयो,
“अफ कोर्स”
अनि मैले भने,
“बाई द वे ..आर यु अ स्टुडेन्ट”
“येप ..तेस्तै तेस्तै हो ..”, उताबाट जवाफ आयो
तेती खुलेर जवाफ आइ रहेको थिएन ।  एकछिन हामी बिचमा यो कसले एड गर्यो अनि आइडी कसरि भेट्टायो भन्ने कुरा हरु भयो एकछिन मा थाहा भयो हामी बिचमा पुरानो चिनजान छैन तर ठिकै छ कुरा गर्दै मा के बिग्रिन्छ र भन्ने कुरा भयो ।  हाम्रो कुरामा अब ‘आइस ब्रेक’ भै सकेको छ . झन्डै एक घण्टा जति कुरा कानी भयो । केहि ठट्टा अनि केहि एप्प्रीसियेसन गर्ने कुरा हरु भयो । आजको लागि छुट्ने बेला भै सकेको थियो बिधाई मेसेज पनि राम्रो संग आदानप्रदान भयो
“जे होस् नाचिने पनि राम्रो कुरा भयो खुसि लग्यो ” मैले पठाए,
“नाइस टु सी यु ” उता बाट जवाफ आयो
जिन्दगि मा यति छिटो अपरिचित केटी सँग यस्तो राम्रो कुराहरु सायदै भएको थियो होला । अनी उसले पनि आफु सँग कुरा गर्दा खुशी लागेको सुन्न पाउदा फरक खालको अनुभुती भैरहेको थियो । सोचे, मनमा लड्डु फुट्ने भन्थ्ये यही रहेछ । रात अली छिप्पिसकेको ले मैले पनि आफ्नो मेस्सेन्जर साइन आउट गरे अनी सुत्ने प्रयास म लागे ।

 अनिका उनको नाम सुन्दर लाग्यो । मान्छे नदेखेको भए पनि उनको कुरा गराइ मा मैले एक खालको आवाज पाइरहेको थिए । उन्का कुरा गराइ एउटा खालको आक्रिती कल्पना गरि रहेको थिए मैले । उनी भद्र, शालिन अनी पढ्ये लेखे को जस्तो लाग्छ मलाई अनी कुरा गराइ अली अली स्मार्ट । मैले सोचे म जस्तो मान्छे सँग पक्कै पनि राम्रो कुराकानी हुन्छ उनको अनी मन पर्छन उनलाई मेरा कुरा हरु । यस्तै यस्तै सोच्दै थिए निन्द्रामा पुगेछु ।
म प्राय: अनलाइन नै बस्ने गर्छु सुत्ने समय बाहेक । दिन मा १५ घण्टा भन्दा बढी नै हुन्छु । भोली पल्ट बिहान लगभग १० बजे तिर उठे बिहान को काम हरु सक्काये, अनी झट्ट याद आयो आज पनि उनी अनलाइन आउछिन होला अनी कुरा गर्न पाईन्छ भनेर । तर हिजो अली अबेर राती मात्र कुरा भएको ले रात को प्रतिक्षा मा अरु दैनिक कार्य हरु गर्दै समय बिताए । दिन ढल्दै गयो, घाम पश्चिम मा अस्तै सकेको थियो,म कनेक्टेड नै छु अन लाइन नै बसी रहेको छु । मेरो ल्यापटप मा आफ्नो पढाई को काम गर्दै मैले बेला बेला मा मेस्सेन्जर मा को को अन लाइन छ भनेर नियाल्ने गरि रहे । बेलुका को ९ बजी सकेको थियो हिजो उनीसँग कुरा भएको समय पनि भै सकेको थियो र मेरा आँखा मेस्सेन्जर मा टोलाई रहेका थिए । हेरी रहे हेरी रहे उनको प्रबेस भएन आज । उनको प्रतिक्षा मा थप् आधा घण्टा बितिसक्यो तर आइनन । मन आत्तिय जस्तो लाग्यो भाच्चिय जस्तो लाग्यो, अनी सोचे एक्दिन, एक घण्टा त्यो पनि अपरिचित सँग गरेको कुरामा म किन यसरी हराउने ” एम आइ क्रेजी ” आँफै लाई सोधे । अली शान्त हुने प्रयास गरे तर पनि आँखा हरु मेस्सेन्जर मा अडिरहे । फेसबूक मा केही पोस्ट हरु थप्दै अनी साथीहरुले राखेको फोटोहरुमा कमेन्ट गर्दा गर्दै मध्य रात भैसकेछ तर आँखा म निन्द्रा पट्क्कै छैन न त मन नै त्यती शान्त छ। केबल एक घण्टा को कुराकानी यस्तै हो एक्छिन कुराकानी गरियो, रमाइलो भयो, पछी भेट भएछ भने ठिकै छ नभए भैहाल्यो यस्तै सोच्दै मन शान्त पार्ने  कोसिसमा बेडमा पल्टदा २ बजिसकेछ ।
आज मलाई हिजोको जति ‘एक्साइटमेन्ट’ छैन र त्यस्तो कुनै खास खोजिरेहे जस्तो लाग्दैन मलाई, म अली शान्त छु आज । फेरी पनि उनी अन लाइन आउछिन अनी कुरा हुन्छ भन्ने त्यती बिस्वस्त छैन म, तेसैले दिन्भर मेरो आफ्नो काम मा बेस्त भए । एक्छिन साथीहरु सँग घुम्न पनि गैयो बेलुका तिर, फर्कदा राती भई सकेको थियो । मेरो पढाई सम्बन्धी काम हरु गर्नु पर्ने थियो, डिनर लिएर त्यही काम तर्फ लागे । नौ बज्न थलिसकेको थियो, म केही रिसर्च पेपर हरु डाउन लोड गरेर बसी रहेको थिए अनयासै उनको उदय भयो मेस्सेन्जर मा । म अली सुन्य भाब मा भए के गर्ने के नगर्ने अनी के कुरा सोध्ने उनी सँग । त्यत्तिकैमा मा एउटा प्रश्न निस्कियो मेरो मेस्सेन्जर मा.
“हे, हाउ आर यू ?”
“फाइन”, मैले जवाफ दिये
“तिमी कहाँ अहीले?”, मैले सोधे
“काठमाडौं” उनको जवाफ आयो ।
केही सामान्य कुराकानी पछि हामी एक्छिन खबर आदान प्रदान रोकियो, म पनि क कुरा गर्ने भनेर सोची रहे । अनी मैले सोधे-
“बाई द वे, योर नेम इज युनिक एन्ड नाइस🙂 इट सीम्स लाइक वेष्टर्न नेम”
“येप, सबै यस्तै भन्छन बट मेरो ड्याड ले राखी दिनु भएको यो नेम” उनको जवाफ आयो ।
मैले गूगल मा खोज्ने प्रयास गरे यो नाम को बारेमा । एउटा सर्च काम लाग्ने आयो । येस्कै आधारमा मैले लेखे तिम्रो नाम त निक्कै सुन्दर रहेछ नी, यो त मस्ट ब्युटिफुल अप्सरा को नाम पो रहेछ है ।
हाउ डिड यू कम कम टु नो ? उनले सोधिन ,
“खोज्यो भने नभेट्ने के छ र अहीले ” मैले जवाफ दिये । उनी मुस्कुरायेको स्माइली सन्केत [ :)]पठाइन । कुराको पेस बढ्दै थियो अब प्रसँग खोज्न त्यती गार्हो थिएन । अध्ययन, काम अनी सौख को बारेमा कुराकानी हरु भए । झन्डै दुइ घण्टा लामो आजको कुराकानी मा हामी साथी भईसकेका थियौ । गफ गर्ने क्रम मै उनले हिजो उनको घरमा लोडसेडिङ परेका ले अन्लाईन आउन नसकेको जानकारी गराइन । यो कुराले म उनी र उन्का कुरा प्रति झन बिस्वोस्त भए ।
उनको कुरा गराइ मा पट्क्कै घमन्ड छैन, मलाई सार्है राम्रो लाग्छ । अनी त्यतिकै फ्रयान्क छिन्, मन मा धेरै कुरा लुकाए जस्तो लाग्दैन मलाई । आज म अली गम्भिर र शान्त मुद्रा म छु । जिन्दगी मा एउटा राम्रो साथी भेटे जस्तो लाग्छ मलाई अनी विश्वाश छ उनी सँग को मेरो फ्रेन्डशिप चली नै राख्न्ने छ । म प्रसन्न भएर एक्छिन फेसबूक चलाउछु अनी मेरो ल्यापटप सँग खेल्दै छु ।
दिनहरु बित्दै गए । हप्ता मा कम्तीमा पनि ३ दिन कुरा हुन्थ्यो उनीसँग । म नेपाल भन्दा बाहिर रहेकाले केही नेपाल भित्र का गतीबिधी र अन्य दैनिकी हरु सम्बन्धी नै कुरा हरु हुन्थ्यो धेरै जसो । हामी एक अर्का लाई नदेखे पनि निक्कै कुरा हरु शेयर भैसकेको थियो । लग्भग दुई हप्ता को कुराकानी पछी मैले उनको तस्बिर मेस्सेन्जर मा राख्न्न अनुरोध गरे । “फोटो किन राख्नु पर्यो र हाम्रो राम्रै कुराकानी भैराखेको छ ठिकै छ नी त, कुनै दिन भेट हुन सकेछ भने हामीले एकअर्का लाई देखि हालिन्छ” उनको जवाफ आयो । हुनत मेरो पनि मेस्सेन्जर मा फोटो थिएन, तर उनले गुगल मा सर्च गर्दा मेरो कुनै प्रोफाइल मा फोटो भेटेर हेरेको कुरा बताइन । तर म सँग उनको कल्पना को आकिर्ती मात्र थियो । मेरो धेरै अनुरोध पछी भोली पल्ट फोटो राख्न्न मन्जुर गरिन ।
आज फोटो आयो । निक्कै सुन्दर र सामान्य छिन् उनी । मैले नाम र कुरा गराइ मा जति शालिनता पाएको थिए फोटो हेर्दा अझै बढी लाग्यो । तर पनि एउटा कन्फिडेन्स छ उनको आँखामा, म कल्पना गर्दै थिए उनको तस्बिर हेरेर । अनी फोटो राखेको मा धन्यवाद पनि पठाएँ ।
येसै गरि दिनहरु संगै हाम्रो कुराकानी अगाडी बढी रहेको थियो । निक्कै बौदिकता देखाउथिन कुरामा उनी, अनी कहीले कहीको त्यो चन्चल पन रोमान्टिक लाग्छ मलाई । एक महिना बितिसकेछ हाम्रो कुराकानी दैनिकी बनी सकेको छ । मेरो एक्जाम आउन थालेको ले तेती धेरै समय दिन सकी रहेको छैन मैले । हुनत उनी पनि बेस्त नै छिन् उनको अफिस को काम मा । मिड टर्म को वीक म अली पढाई म बेस्त भए । तर पनि एसमा उनी खुशी नै थीइन् अझ बरु मलाई धेरै एन्करेज गर्थिन । कहीले काही उनी सँग कुरा गर्न नपाउदा केही मिस भैरहेको अभास हुन्थ्यो मलाई ।
ठुलो प्रेसर का बाब्जुद एक्जाम राम्रो भयो । एउटा प्रेजेन्टेसनमा प्रोफेसर दिएको ‘कम्प्लिमेन्ट्स’ ले म झन द्ङ थिए । एक्जाम सकेपछी मैले यी सबै कुरा हरु उनी सँग शेयर गरे । उनले खुशी ब्यक्त गरिन । उनका कुरा सुन्दा खुबै स्मार्ट लाग्छ उनी , निक्कै राम्रो सँग तारिफ गर्न पनि जानेकी छिन् उनले । हामी एक अर्का लाई कहीले तारिफ अनी कहीले उडाउन गर्छौ,  रमाइलो लाग्छ यो कुरा । लगभग तीन महिना दैनिक जसो कुरा भएर पनि हामी बीच सामान्य कुरा हरु अनी पढाई र हासो मजाक का कुरा हरु हुने गर्थे । उनले मेरो बारेमा ईन्टरनेट मार्फत केही थप् कुरा हरु थाहा पाएको सुनाउथिन तर म सँग उनको बारेमा उनले भने बाहेक केही जानकारी थिएन । मैले उनलाई फेसबूक मा पनि खोज्ने प्रयास गरे तर भेटिएन ।
उन मेनेजमेन्ट को स्टुडेन्ट उनलाई अन्तरास्त्रिय ब्यापार मा राम्रो ज्ञान छ । उनलाई सोसल नेटवोर्किङ को बारेमा पनि राम्रो ज्ञान छ तर उनी फेसबूक म छैनन् । धेरै पारिवारिक ब्यक्तिगत कुरा हरु नभएपनी हबी अनी प्रोफेसन को बारेमा हाम्रो धेरै कुरा हरु शेयर हुन्थ्यो । यस्तै कुरा हरु संगै हाम्रो मित्रता ले निरन्तरता पाइरहेको थियो । मैले उनको बारेमा अली धेरै जान्न लाई ईन्टरनेट मार्फत धेरै कोसिस गरे तर थप् जानकारी पाउन सकेन। म सँग उनको एउटा फोटो मात्र थियो त्यो पनि मेस्सेन्जर को प्रोफाइल पिक्चर । उनको तस्बिर हेर्ने जो कोही पनि आकर्सित हुन्थे त्यस माथि उनको सुन्दरता मा शालिनता र बुद्धीमता प्रफेक्ट म्याच थियो । हाम्रो सौहद्रता पूर्ण गफगाफ को कारण ले मैले थप् फोटो हरु पनि माग्न सकेको थिएन । केही दिन पछी उनले मेस्सेन्जर मा आफ्नो प्रोफाइल पिक्चर चेन्ज गरिन । यो फोटो पनि केही कम थिएन । गोरो बर्णको लामो अनुहार, रेसमी कपाल संगै कालो रङ को टप्स मा थियो फोटो । मोहित हुन्थे जो कोही पनि यो तस्बिर मा । कहीले काँही मैले अली बढी सोददा अली रिसाए जस्तो गर्छिन तर फेरी आउछिन कुरा गर्न अनी उल्टै मलाई सम्झाउछिन अली सभ्य भाषामा । अनी म प्रसम्सा गर्छु उनको । निक्कै रमाइलो अनुभुती हुन्छ । हाम्रो कुरा कानी जारी छ । उनी नेपालमा अनी म बैंकक धेरै टाढा को यो साथी कहीले भेट्ने हो कल्पना मा हराउछु म । पाँच महिना भयो मैले दुई वटा फोटोहरु देखेको हो बस त्यती नै हो तर किल्लिङ थियो फोटोहरु ।
पाँच महिनाको अन्तराल मा मेरो फाईनल एक्जाम पनि सकियो । अहीले म अली फुर्सद मा छु लगभग एक महिनाको लागि । मलाई अली धेरै कुरा गर्न मन लाग्छ तर उनी अली बेस्त छिन् । शायद एही कामको बेस्तता ले होला अली खुलेर कुरा भएको छैन । झन्डै १० दिन जतिको यो असामान्य समयमा आज अली धेरै फुर्सद पाईन कुरा गर्न । उनको अफिस पनि बिदा हुने भएछ पाँच दिन को लागि । मैले उनलाई बैंकक आउनलाई अनुरोध गरे यो छुट्टिमा । “यती लामो कुराकानी भैसक्यो भेटघाट पनि हुन्छ भ्रमण पनि हुन्छ आउन त बैंकक म पनि फुर्सद मै छु”  मैले भने । उनले पहीले त अप्ठ्यारो हुने कुरा गरिन, केटी मान्छे एक्लै, त्यो पनि समुन्द्र पारी को देश मा । तर भोलिपल्ट उनले एक्चोटी फेमिली मा कुरा गरेर मिल्यो भने आउछु भनिन । उनको घर मा कुरा मिल्यो भने उनी बैंकक आउछिन । एउटा नयाँ साथी जुन ईन्टरनेट बाट मात्र चिनेको हो, उसको भौतिक अस्तित्व को बारेमा कुनै ज्ञान छैन, उनलाई भेट्ने कुरा मलाई सार्है उत्सुकता को बिषय थियो । लामो समयको प्रतिक्षा को बाब्जुद अली लेट नाइट उनी सँग भेट भयो मेस्सेन्जर मा । उनले खुशी ब्यक्त गर्दै बैंकक आउने कुरा सुनाइन । मेरो मन मा भवनाका छालहरु उर्ली रहेका थिए । बिपरित दिशा का छाल हरु जुधिरहेका थिए, आयो भने के गर्ने अनी मेरो लागि मात्र आइरहेको छ म के गर्न सक्छु उसको लागि यस्तै यस्तै । उनी आउनलाई तीन दिन मात्र बाँकी थियो । मैले मेरो साथी आउने कुरा फ्ल्याट्मा म संगै बस्ने साथी हरु लाई सुनायँ । यस बारेमा हामी बीच धेरै कुरा हरु भए । साथी हरुले अनिका बैंकक आउने कुरा मा शङ्का ब्यक्त गरे । उनीहरुले भन्दै थिए त्यो केटी ले तिमीलाई नेपाल बसेरै घुमाइ रहेको छ । “सी वन्ट कम ” मेरो साथी भन्दै थियो । मलाई मेरो साथी हरु जीअलस भएको जस्तो लाग्थ्यो यो कुरामा । तर म बिस्वस्त थिए उनी आउने कुरा मा । उनलाई भेट्ने तिब्र प्रतिक्षा मा मा निदाउनै सकेन । मन मा थुप्प्रै भावना का छाल हरु उर्ली रहे । तर पनी कहीले नदेखेको, नभेटेको मान्छे मलाई कस्तो कस्तो लागि रहेको थियो । धेरै बेर कल्पना मा डुबे कुन बेला निन्द्रा मा पुगे पत्तो भएन । उनी आइपुग्न दुई दिन पनि बाँकी छैन । आज शुक्रबार, आईतबार साढे एक बजे तिर एअरपोर्ट जानु पर्छ उनलाई रिसिभ गर्नको जानु पर्छ । पहिलो पटक भेट हुँदा उनी कस्तो गेट अप मा आउछिन होली अनी उनले पहिलो पटक मलाई देख्दा कस्तो लाग्छ होला । म यही कल्पना को संसार मा डुबिरहेको थिए ।
आज शुक्रबार को दिन, त्यो पनि छुट्टी को बेला हामी साथी हरु बसेर रमाइलो गर्ने सुरसार मा छौ । म अली आकर्सणको केन्द्र थिए आज कुरा गर्नको लागि किनकी मेरो साथी मलाई भेट्न को लागि त्यती टाढा नेपाल देखि आउँदै छ । साथी हरु मलाई जिस्काउने गर्छन् तर म उनीहरुलाई ‘जिअलस’ भएको ठान्छु ।

रात परिसक्यो आज हाम्रै फ्ल्याट मा बसेर खाने कुरा छ । हल्का म्युजिक संगै ड्रिन्कस अनी अरु थुप्प्रै परिकार को साथमा छौ आज । आज मौसम पनि अली रोम्यान्टिक नै छ, निक्कै रमाइलो होला जस्तो छ यो बाताबरण मा । हामी हरु हल्का ड्रिन्क्स लिएर बसिरहेका थियौ अनी प्रसँग मेरै थियो । मलाई जिस्काउदै थिए साथी हरु । जे भएपनी फ्राइडे ‘गुड्’ नै गैरहेको थियो । मैले अनिका को बारेमा तारिफ गर्दै थिए अनी हामी घुम्न जाने योजनाको बारेमा सुनौदै थिए । मेरा साथी हरु मलाई जोक बनाउने प्रयासमा थिए । मैले अनिका र मेरो बीचमा भएको कन्भर्सेसन सुनाएर उनीहरुलाई बिस्वोस्त पार्दैथिए । म साच्चिकै भावनामा डुबेको थिए, मेरो संसार अली काल्पनिक बनिरहेको थियो ।
कुराकानी चल्दै थियो, यो भु-मध्य सागर को छेउ मा एक्कासी सुनामी आयो । म कहाँ छु मलाई पत्याउनै गार्हो भयो मेरो संसार उथल पुथल भयो । मेरा सारा सपना हरु बिलाए । यति लामो झन्डै छ महिनाको फ्रेन्ड शिप के रहेछ आज बल्ल था भयो । म हुँदै नभएको संसार मा हराइरहेको रहेछु । म भेट्दै न भेट्ने मान्छे सँग कुरा गरि रहेको रहेछु । अच्चम्म लाग्छ पत्याउनै सक्दिन म यो हुनै नसक्ने कुरा कसरी हुन्छ । म कुन संसार मा छु मैले देख्न्न सकिरहेको छैन । यो सब मेरो साथी हरुको खेल रहेछ । उनीहरुले मलाई घुमाई रहेका रहेछन । एउटा ‘फेक आइ’ डी बनएर एती लामो कुराकानी यो हुनै सक्दैन । म मान्न तयार छैन । आँफै काल्पनिक दुनियाँमा हराएको मान्छे कसलाई दोश दिने । सुरुमा त पत्याउनै गार्हो भयो तर मेरै अगाडि त्यहि ‘अकाउन्ट’ मा ‘लग इन’ गरेर देखाए पछि त मेरो केही बाँकी रहेन । मलाई सार्है लाज लाग्यो । म मुख देखाउन लायक भएन । त्यो ‘प्रोफाइल पिक्चर’ पनि चार जना सिनेमा को हिरोईन हरुको फोटो बाट बनाएको रहेछ । मेरो संगै को साथी ले मलाई देखाए पछी म झन मरे तुल्ये भए ।
वास्तव मा भ्रम मा बाच्नु कति रमाइलो हुदो रहेछ अनी वास्तविकता कति तितो हुदो रहेछ । शायद जिन्दगी का पाना हरु यसरी नै भरिन्छन होला ।
इती श्री

10 Responses to “उत्तर आधुनिक बन्न नसकेको मेरो कथा( A story that could not be Post modern)”

  1. Virodh ko sathi said

    Nice one and real one🙂

  2. Jkp said

    very true…nice presentaion ..grt story ..specially the way of writing…keep it up….

  3. surdas said

    mind blowing….superb presentation…

  4. karma said

    ramro lagyooooooooooo….tru yar…many cases..there

  5. TheEvils said

    dami cha yar …

  6. kANCHI said

    k ho afnai story ho ki kya ho???.hehe..but good one…:)

  7. RedScarf said

    it happens yar…..nice story ..:)

  8. Ulul said

    tyo ending boring jasto lagyo….teslai halka romatic end deko bhaye hunthio ni ……

  9. Ekendra said

    Presentation चाहि एकदम दामी लाग्यो मलाई

  10. birodh dai ko saathiko bhai said

    maile alikati matrai padhe chiangmai bata farkepachhi purai padhchhu ni feri comment garchhu hai bro……

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: